Esra ELÖNÜ yazdı: Neyimize…

İyi giyinmiyorduk lakin inandığımızı yaşamak üzerimizde çok şık duruyordu.

Azizim bir gariplik var bu işte, çatırdıyor ayaklarımızın altında kavgasını verdiklerimizin kemikleri, ışıklar erken kapanıyor, herkes el örgüsü bir sessizliği demode buluyor, güdemediğimiz iyi niyeti bu diyardan da kovmuşuz hey gidi. Kalbimiz acıkıyor kaybettiklerimize hatırlı olan anlara, doyamadıklarımızın açlığını hırs bastırıyor. Esirin özgürlük numarası, mart karı gibi yağsa da tutmuyor işte, esiriz azizim.

Uyarıcı dostları ortalıktan süpürmeniz, uyarılacak taraflarınızı daha aşikar kılıyorsa nefsiniz bağımsızlığını ilan etmiş, hadi oradan adlı vefasızlık bayrağını çoktan dalgalandırmış demektir.

Çok kazandığını zannedene ne kaybettiğini kitap anlatıyordu onu da taziye çadırlarına süs eylediğimiz için ruhumuzu da Dünyadan sonrasına değil Dünyaya teslim ettik.

Sonra ne oldu?

Dönüşü kaçırdığımız için dönüşmeyi tercih edenlerin garabeti bahane rögarımız oldu. Her yağmurda birbirimize taşıyoruz. Aynı anda delirdiğimizde akıllı arada kaynıyor o hesap.

Çamurun sıvanma hızı, mürekkebin dağılma hızından fazladır evet, çünkü çirkeflik kötülerin süksesi, iyilerin tenezzül etmediğidir.

Kötülerin kelimeleri suyunu çeker, iyilerin kelimeleri sağanak sağanak. Kötülerin hareket noktası, böğürme sesine güfte yazmakla başlar. Hareket noktası, virgülsüz hakaret istasyonudur.

Bu kavga bitmeyecek..

Öyle kırık pencereli de olsa viranemize eteklik kumaşlardan giysiler dikip yaşıyorduk. Hepimiz "bize bir şey olmazlarla" rütbeli gamsız. Hepimiz bencillik şatomuzda damsız. Hepimiz, bir başkasının hayal kırıklığı olmuş merhamet kurağı çölümüzde sanki bir haltmışız gibi debeleniyorduk.

Planlarımız vardı tatil köyümüzde bütün patatesler bize kızaracaktı, üç beş araziye heves güdüp öyle dikmeye çalıştığımız taşlarla gurur duyacaktık.

El âlemdi bizim jürimiz. Üç evet alacaktık riyamıza ki şu dünyada finale kalmak gibi zırva hayallerimiz vardı. Alınacak intikamımız, yakılacak köprülerimiz, kapak olsun suda beklettiğimiz cümlelerimiz vardı.

Biz başkalarının gözünü alsın diye şıklaştırdığımız hayatımızın sefili olduk. Zor biriktirip kolay harcadığımız dostlarımızla aramıza koyduğumuz riya mesafesi, sosyal mesafemiz için de zaten bir fragmandı.

Hoş, kötülükle aramızdaki mesafeleri kaldırmaktan, dünya ile aramıza mesafe koymayı da unutmuştuk.

Top top ipekli kumaşlar kestirip o telaşın içinde ışıltılı goller atmak, koşuşturmak, çocuklarımıza, alışveriş merkezlerindeki vitrinlerden daha az sarılmak gibi önemli gündemlerimiz, koşu bantlarını daha fazla ileri sarıp daha az incelteceğimiz kabalıklarımız vardı.

Laf yetiştirmek de muazzam konforlu, oturduğumuz yerde renk renk desen desen örümcek ağıydık.

Kısacası,

Zaferler bizim neyimize, bir manaya gelme telaşımızı yok edenler Allah' a havale. Kendimize yenilmek, bütün kavgalardan utandırdı bizi.

Gazze de bir şey söylemiyorsa yüzümüze

Konuşmak bu saatten sonra

Neyimize..